سكوت آغاز فرياد من است

هنگامي كه لحظه هاي سرد و سخت

بر گيتار عمرم آهنگ پشيماني مي نوازد

و تنها خاطراتي تار

در نوازش خيال انگيز روياها

مرا پا به پاي اكنون

                                            به اوج مي كشاند

باردیگر یک درخت

ناگهان در هم شکست

باغ بیچاره دوباره داغ شد

باغبان رنگش پرید

آسمان

در سوگ فرزندش نشست

کوچه ها خاموش شد

برگ ها آرام ریخت

باغ ماند و باغبانی چشم تر

و صدایی ُگاهی

این سکوت مرگبار کوچه ها را می شکست

به بهانه درگذشت هنرمند دوست داشتنی سینما و تلویزیون

مرحوم زنده یاد خسرو شکیبایی

روحش شاد و یادش گرامی 

شيشه ها را پاك و زيبا شسته ام

پرده هـا را از كمرشـان بسته ام

خانه ، حتـي كوچه را هم رُفته ام

با همه همسايگان هم گفته ام

روي  هـر  ديوار  نوعـي  گل  زده

بر سر  هـر  كـودكـي  كاكـل  زده

پشت  در  آورده ام  اسپنـد  را

سينـي  قـرآن  و  آب  و  قند  را

از سر اين كوچه خواهد كرد عبور  

صبح فـردا ، صبح زيبـا ، صبح نـور

هزار بار تو را مرور كرده ام

    از آخرين باري كه ديدمت

تو مي داني كه خط عمر من

به پلك هاي تو متصل است

و هر بار كه چشم بر هم مي زني

        من متلاشي مي شوم

مبادا ديگر پنجره ی چشم هايت را

              به رويم باز نكني

   از لابه لای پرده

                     هر چه می بینم

                                        باریک تر از آن است که تو باشی

   و دوری ات را با هر تقویمی که تخمین می زنم

                                          باران موسمی آغاز می شود

   پناه می دهم از دست باد

                    ابرهای فراری را

                                  به اتاقی که حتی

                                             کفاف دلتنگی ام را نمی دهد